Upadek rządów partii komunistycznych w krajach Europy Środkowo – Wschodniej
W latach osiemdziesiątych poziom niezadowolenia społeczeństwa polskiego z władzy ujawnił się poprzez powstanie niezależnego od partii związku zawodowego „Solidarność” Przez pewien czas władze tolerowały organizację jednak w 1981 roku Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego ogłosiła stan wojenny – oficjalnie w obawie przed inwazją radziecką. Internowano wówczas działaczy Solidarności ( między Innymi Lecha Wałęsę), zlikwidowano jej siedziby i majątek. Przełom nastąpił w 1988 roku, kiedy Solidarność zorganizowała falę strajków, gdzie oprócz postulatów ekonomicznych prezentowano również żądania polityczne. W 1989 roku odbyły się obrady tzw. okrągłego stołu, między przedstawicielami rządu a reprezentantami Solidarności. W trakcie obrad ustalono podział mandatów między partie rządzącą a opozycję – 65 % dla koalicji rządowej a 35% dla opozycji. Zalegalizowano związek zawodowy Solidarność oraz Niezależne Zrzeszenie Studentów. Ponadto zdecydowano o powołaniu urzędu prezydenta pochodzącego z wolnych wyborów Senatu. Po wyborach 4 czerwca 1989 roku Solidarność zdobyła 252 z 256 mandatów. Na prezydenta powołano gen. Jaruzelskiego. Natomiast premierem rządu został Tadeusz Mazowiecki. Przedstawiciele PZPR obejmowali jedynie cztery ministerstwa.