Idąc za przykładem pokojowego obaleniu reżimu w Polsce, kolejne kraje zaczęły buntować się przeciwko władzy komunistycznej.
Na Węgrzech w latach 1988-1989 również powstały partie opozycyjne. Nowopowstałe partie negocjowały z komunistami pokojową drogę przeobrażeń kraju. W październiku pod wpływem presji ustąpił ze stanowiska sekretarza generalnego partii komunistycznej Janos Kadar, natomiast partia przekształciła się w socjalistyczną. W maju 1990 roku przeprowadzono wybory gdzie większość zdobyło Zgromadzenie Narodowe – koalicja partii opozycyjnych.
Pierwsze wystąpienia o niepodległość na Litwie odbyły się w 1980 roku. Zaczęto organizować masowe demonstracje. Utworzono tzw. bałtycki łańcuch który obejmował trzy kraje, Litwę, Łotwę oraz Estonię. Mimo szturmu wojska radzieckich na opozycjonistów. W 1993 roku odbyły się na Litwie wolne wybory, w których większość uzyskała postkomunistyczna partia - Litewska Demokratyczna Partia Pracy. W 1994 roku Litwa podpisała porozumienie z Polską o długotrwałej współpracy.
W 1989 roku pod wpływem wydarzeń w sąsiednich krajach, również w Rumunii społeczeństwo zaczęło przedstawiać swoje niezadowolenie. Podobnie jak w pozostałych krajach organizowano demonstracje. Próby ich stłumienia, potęgowały determinacje społeczeństwa. Przy wsparciu przeciwników ówczesnego przywódcy partii komunistycznej Nicolae Ceausescu, obalono jego dyktaturę a władzę przejął Komitet Ocalenia Narodowego .
W grudniu były prezydent oraz jego zona zostali rozstrzelani
Także w Bułgarii w listopadzie 1989 roku obalono dotychczasowego przywódcę Todora Żiwkowa. W 1990 roku zorganizowano wolne wybory przy udziale partii opozycyjnych. Sukces odniosły ugrupowania demokratyczne, uchwalono nową konstytucję znoszącą uprzywilejowanie partii komunistycznych.