Na podstawie przytoczonych przykładów nie można jednoznacznie określić jaka strategia transformacji jest mniej kosztowna z punktu widzenia społeczeństwa, przykład Polski pokazuje, że szybki proces przemian generuje wysokie koszty społeczne ale jednocześnie twarda kontynuacja reform skraca czas recesji. Rumunia, w której reformy wprowadzane były stopniowo z dużymi odstępami, tkwiła w recesji wiele lat. Natomiast kraje bałkańskie gdzie z jednej strony reformy wprowadzany były szybko, a z drugiej strony podwaliny do nich tworzono jeszcze przed rewolucją wyszły z transformacji obronna ręką i są uważane za liderów krajów transformujących się.
Według mojej opinii strategia transformacji powinna być opracowana w zależności od zasobów zarówno ludzkich, finansowych oraz materialnych kraju. Tempo wprowadzania reform powinno być dostosowane do sytuacji ekonomicznej państwa a także do możliwości społeczeństwa. Niewątpliwe jednak długookresowe skutki transformacji niezależnie od jej przebiegu , są korzystne z punktu widzenia całego społeczeństwa