Również gospodarce Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej groziło poważne załamanie. Ochronił ją przed tym kredyt udzielony w 1945 roku przez Stany Zjednoczone, opiewający na kwotę 3.75 miliarda dolarów. Natomiast w 1946 roku na pomoc Anglii przyszła Kanada ofiarowując pożyczkę w wysokości 1.25 miliarda dolarów amerykańskich. Większość tej kwoty przeznaczona została na artykuły spożywcze, głównie chleb i mąkę, ponieważ podobnie jak we Francji występował tam deficyt na zboże. Po II wojnie światowej podobnie jak w pozostałych państwach Europy, w Wielkiej Brytanii gwałtownie topniały zapasy złota i dolarów. Ogółem w wyniku II wojny światowej gospodarka Brytyjska utraciła ok.1.5% majątku narodowego2.
Interesującą sprawą stała się gospodarka Niemiec. Ponieważ było to państwo okupowane duży wpływ na ich sytuacje miały mocarstwa zachodnie oraz ZSRR. W 1946 roku przyjęto „Plan odszkodowań i poziom niemieckiej gospodarki powojennej”. Określał on górną granicę produkcji stali na 5.8 milionów ton. Zakładano, że z początkiem 1948 roku poziom produkcji przemysłowej osiągnie 50-55% produkcji przedwojennej, przy czym Niemcy miały stanowić jedność gospodarczą. Tymczasem w 1946 roku produkcja stali wyniosła ok. 2 milionów ton czyli ok. 1/3 dopuszczalnej wysokości. Spowodowane było to głównie niskim poziomem wydobycia węgla , które w styczniu 1946 roku wyniosło zaledwie 10% stanu z okresu wojny. Produkcja przemysłowa Niemiec nie osiągnęła nawet 30% poziomu z 1938 roku. W 1936 produkowali 85% potrzebnej żywności natomiast w 1947 roku zaledwie 25%, podczas gdy ludność wzrosła o 9 milionów (w stosunku do 1939 roku). Komunistyczna propaganda przekonywała , że katastrofalna sytuacja Niemiec spowodowana jest polityką zachodnich okupantów, którzy rzekomo dążyli do osłabienia Niemiec na płaszczyźnie demograficznej.