II. NOWY PLAN POMOCY GOSPODARCZEJ POWOJENNEJ EUROPIE
Przyczyny dla których Stany Zjednoczone chciały udzielić pomocy gospodarczej Europie miały zarówno wymiar ekonomiczny jak i polityczny. Niski poziom produkcji w państwach europejskich powodował trudności w handlu z USA, które uzyskiwały ogromne nadwyżki. w roku 1947 dodatnie saldo bilansu handlowego miało wynieść ok. 8 miliardów dolarów czyli połowę ogólnej wartości eksportu amerykańskiego. Dla USA kwota ta stanowiła znikomy odsetek produktu narodowego , z którego na eksport szło jedynie 10%. Powiększanie się dysproporcji na korzyść Stanów Zjednoczonych mogło odbić się jednak ujemnie na amerykańskiej gospodarce. Waszyngton daleki był jednak od poważnych obaw przed kryzysem nadprodukcji i wróżonym mu przez ZSRR paraliżem gospodarki. Zdecydowanie większy wpływ na decyzję o pomocy gospodarczej dla krajów europejskich miały powody polityczne.
Pogarszającą się sytuację społeczeństw w Europie umiejętnie wykorzystywały partie komunistyczne , silne zwłaszcza na terenie Francji i Włoch. Ludzie byli skłonni zaakceptować każdy rząd , który nakarmiłby ich i ogrzał. podobnie przedstawiała się sytuacja w pozostałych państwach Europy. Amerykańscy politycy obawiali się, że jeśli państwa starego kontynentu nie otrzymają pomocy na czas, komuniści zdołają przejąć władzę nawet w drodze wolnych wyborów. Wszystkie partie komunistyczne uważane były za narzędzia Kremla, dlatego zakładano, że uzyskałby on kontrolę nad kluczowymi źródłami surowców naturalnych, fachową siłą roboczą i bazami strategicznymi. Zjednoczenie zaś pod kontrolą radziecką militarnych i ekonomicznych potencjałów Europy mogłoby stworzyć realne zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych.