28 maja 1947 roku odbyło się spotkanie w Departamencie Stanu na którym zaczęto rozważać nowe koncepcje wspomagania gospodarki Europejskiej. Pierwszą dyskusję sprowokował zakres ingerencji Stanów Zjednoczonych w opracowanie planu. Według Kennana- szefa Sztabu Planowania Politycznego Departamentu Stanu USA to Europejczycy powinni przejąć inicjatywę. Odmienny pogląd na tę sprawę miał Cohen- doradca Departamentu Stanu oraz Thorp- podsekretarz stanu do spraw ekonomicznych. uważali oni bowiem, iż zainteresowane państwa nie będą w stanie dojść do porozumienia i stworzyć jednolitego planu. Według nich to Amerykanie mają większą szansę na stworzenie efektywnego programu odbudowy Europy6.
Drugą sprawą budzącą kontrowersję był zasięg pomocy. Wiadomym było, że utrzymanie wzajemnych kontaktów handlowych było dla Europy Wschodniej dużo ważniejsze niż dla Europy Zachodniej. Żądne dewiz państwa będące pod radziecką strefą wpływów nadal eksportowały by węgiel i zboże na zachód niezależnie od okoliczności.
Udział ZSRR w nowym przedsięwzięciu był zdecydowanie niepożądany, gdyż mógł utrudnić jego realizację. Z drugiej strony brano jednak pod uwagę fakt iż państwa Europy Wschodniej są eksporterami żywności i surowców , potrzebnych do odbudowy zachodniej części kontynentu. Wyłączenie zaś z programu Związku Radzieckiego spowodowałoby iż w opinii państw bloku wschodniego plan stał by się antykomunistyczny. Podjęto więc decyzję iż nowy plan pomocy gospodarczej zaadresowany będzie do wszystkich państw europejskich bez względu na ich ukierunkowania polityczne.