III. REAKCJE PAŃSTW EUROPEJSKICH NA PROPOZYCJE STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Jako pierwsi na apel Marshalla odpowiedzieli Brytyjczycy, bo już 6 czerwca rzecznik Biura spraw Zagranicznych zadeklarował chęć przystąpienia Wielkiej Brytanii do programu odbudowy Europy. Rząd brytyjski z ministrem spraw zagranicznych Erikiem Bevinem traktowali propozycję Marshalla jako swoistą linę ratunkową dla zadłużonej ojczyzny.
Podobnie jak Wielka Brytania zareagowała Francja. 7 czerwca ambasador Francji w Waszyngtonie, Henri Bonnet w imieniu swego rządu wyraził chęć współpracy z Amerykanami.
Równie szybko na propozycję amerykańskiego sekretarza stanu zareagowała Belgia. 10 czerwca premier Belgii Paul Henri Spaek oświadczył gotowość do współpracy gospodarczej w celu odbudowy Europy.
Wkrótce do Waszyngtonu zaczęły napływać kolejne deklaracje od rządów państw europejskich.
Nieznana natomiast była reakcja rządu ZSRR na propozycję amerykańską. Politycy Kremla obawiali się, iż jest to kontynuacja antyradzieckiej doktryny Trumana. Rosyjscy politycy wielokrotnie próbowali uzyskać więcej informacji na temat planu Marshalla. Minister spraw zagranicznych Jakow Malik próbował wypytywać brytyjskiego ambasadora o wysokość planowanej pomocy oraz bardziej szczegółowych warunkach jej uzyskania. Wobec braku informacji 17 czerwca Malik oświadczył francuskiemu ambasadorowi Charpenterowi , iż Moskwa nie może podjąć jednoznacznego stanowiska. Przy czym 16 czerwca ukazała się w prasie informacja, że polityką Marshalla dyktuje chęć odwrócenia kryzysu gospodarczego, zagrażającego USA. Celem politycznym jest natomiast wywieranie presji politycznej przy pomocy dolara i ingerencja w sprawy wewnętrzne innych państw.