Podczas niezdecydowania Rosji ster nad opracowaniem programu zwalczania kryzysu w Europie obieły Francja i Wielka Brytania. 17 czerwca Bevin i Biadult zdecydowali o zaaranżowaniu spotkania z przedstawicielem Związku Radzieckiego aby przedyskutować szanse odbudowy Europy. Ustalenie daty i miejsca spotkania pozostawiono Mołotowowi. Efektem tego spotkania był krótki plan trójstronnych obrad który jedna ze stron miała przedstawić jako własny. Zwracano uwagę na konieczność wyeksponowania wysiłku ekonomicznego państw Europy , który amerykańska pomoc miała jedynie uzupełniać. 22 czerwca rząd radziecki wyraził gotowość udziału w konferencji poświęconej odbudowie rodzimego kontynentu. Ustalono Iż spotkanie trzech mocarstw odbędzie się 27 czerwca w Paryżu.
Pierwszego dnia konferencję rozpoczął Biadult. Wskazał na konieczność zabiegania o amerykańską pomoc, pomimo braku planu czy zobowiązań ze strony Waszyngtonu. Podkreślając konieczność szybkiego działania, minister zaproponował przygotowanie do początku września raportu, który zawierałby analizę dotychczasowych wysiłków państw Europy na rzecz odbudowy, program maksymalnego wzrostu produkcji w latach 1948-1949, oraz charakterystykę bilansu płatniczego zainteresowanych państw. Przewidywał jego zrównoważenie poprzez wymianę o charakterze wewnątrz europejskim oraz wykorzystanie pomocy USA dla pokrycia ujemnego salda. Biadult proponował zaproszenie do programu wszystkich państw Europy. Szczególną uwagę poświęcił udziałowi Niemiec . Był bowiem przekonany, że opracowanie programu europejskiej odbudowy nie będzie możliwe bez ich udziału. W szczegółowym projekcie proponowano powołanie sześciu podkomitetów z zadaniem zebrania danych dotyczących rolnictwa, energii, transportu, surowców a także bilansu płatniczego.
W odpowiedzi na wystąpienie Biadulta, Mołotow zaczął ponownie pytać ministrów o kwotę pomocy i precyzyjne warunki amerykańskiej pomocy. Pierwszy dzień konferencji nie wyjaśnił podejścia ZSRR do planu Marshalla.